System metryczny

Akademia Nauk postanowiła przyjąć za podstawę nowego Układu wag i miar ułamek długości południka ziemskiego, ponieważ jest to podstawa powszechna, zamiast długości wahadła bijącego, sekundy, która nie jest jednakowa we wszystkich punktach Ziemi.

Zgodnie z tym słusznym postanowieniem. Rząd francuski poruczył w roku 1792 Delambre’owi i Mechain’owi zmierzenie długości łuku południka, zawartego między Dunkierką a Barceloną. Ci dwaj astronomowie napotkali wiele trudności przy dokonywaniu swych prac, a to z powodu stanu wrzenia, w którym znajdowała się podówczas Francja. Wykład metod, użytych przez Delambre’a i Mechain’a oraz przebieg rachunków, przez nich dokonanych, znaleźć można w rozprawie, wydanej przez Delambre’a w r. 1799 tudzież w trzytomowym dziele jego pt. „Podstawa Układu metrycznego dziesiętnego”. Na dowód zgodności z prawdą złożył on w Biurze Długości wszystkie rejestra operacji i wszystkie przyrządy, którymi posługiwali się on sam i jego kolega. Wynikiem tej długiej i trudnej pracy były: dokładniejsza znajomość postaci Ziemi oraz niezniszczalna podstawa Układu metrycznego miar i wag, zaprowadzonego we Francji.

Piotr Franciszek Andrzej Mechain (1744 – 1804), rodem z Laon, odkrył kilka komet i obliczył ich orbity. Wybrany został na członka Akademii Nauk w roku 1782. Mechain, Cassini i Legendre wyznaczyli w r. 1787 różnicę długości pomiędzy obserwatoriami: w Greenwich i w Paryżu, posługując się kotem repetycyjnym, świeżo podówczas wynalezionym przez Bordę. Mechain zamierzał prowadzić dalej pomiar południka paryskiego, aż do wysp Balearskich, ale podczas tej wyprawy umarł, padłszy ofiarą swego poświęcenia, w Castillon de la Piana, 20 września 1804 r.

Henryk Wilhelm Mateusz Olbers (1758 – 1840), rodem z Arbergen, wioski, położonej w bliskości Bremy, rozpoczął w r. 1781 praktykę lekarską w tym mieście. W roku 1797 podał dobrą metodę analityczną i trygonometryczną obliczania orbit kometarnych, opartą na pewnym wzorze Eulera, a następnie odkrył kilka komet i 2 drobne planety. W roku 1810 wybrany został na członka korespondenta, a w r. 1829 na zagranicznego towarzysza Akademii Nauk.

John Brinkley (1763 – 1835), rodem z Woodbridge (w hrabstwie Suffolk), profesor Astronomii w Uniwersytecie Dublińskim, łączył zawsze w pracach astronomicznych obserwację z rachunkiem. Jego rozprawa z r. 1803 poświęcona jest porównaniu i ocenie rozmaitych metod, stosowanych do rozwiązywania zadania Keplera o wyznaczaniu położenia planety na orbicie. W roku 1810 zaproponował prostą i szybką metodę poprawiania skutków refrakcji astronomicznej w rachunku odległości pozornych Księżyca od Słońca, ogłosił w r. 1815 badania nad tą refrakcją i przedsięwziął w 1818 wyznaczenie średniego ruchu perigeum Księżyca.

Jan Karol Burckhardt (1773 – 1825), urodzony w Lipsku, został w roku 1795 urzędnikiem Biura Długości, otrzymał w r. 1799 dyplom wielkiej naturalizacji i został członkiem Instytutu w r. 1804. Ułożył on dość dokładne Tablice Merkurego z uwzględnieniem perturbacji. Instytut wyznaczył mu w r. 1801 nagrodę za rozprawę o komecie z r. 1770; w pracy tej Burckhardt dowodzi, że kometa ta przestała być widzialną wskutek tego, że weszła w sferę działania Jowisza. W latach 1812 – 1816 ogłosił Tablice Księżyca, otrzymane metodą rachunku, odmienną od metody Laplace’a.

Karol Fryderyk Gauss (30 kwietnia 1777 – 23 lutego 1855) rodem z Brunświku, mianowany został w r. 1807 z rekomendacji Olbersa profesorem matematyki na Uniwersytecie w Gietyndze i dyrektorem Obserwatorium tego miasta. W roku 1810 otrzymał nagrodę Lalande’a i został członkiem korespondentem Akademii Nauk w Berlinie; w roku 1803 Akademia Nauk w Paryżu wybrała go na swego członka korespondenta, a w roku 1820 na zagranicznego towarzysza. Pozyskał wielką sławę odkryciami na polu wyższej matematyki. Słynne dzieło jego „Teoria ruchu ciał niebieskich” zostało przetłumaczone na język francuski.