Galileusz cz. 3

7 stycznia 1610 r. Galileusz odkrywa trzy księżyce Jowisza, a 14 tegoż miesiąca – czwarty; niedługo po tym, znalazłszy okresy ich obiegu, podnosi korzyści, jakie geografia, żegluga i optyka wyciągnąć mogą ze znajomości czasów zaćmień tych księżyców. Przypatrując się Wenerze, spostrzega odgadnięte przez Castellego zjawisko odmian, które ta planeta przedstawia na podobieństwo Księżyca Ziemi, i wnioskuje stąd, co myślał już dawniej, że Wenus obraca się dokoła Słońca. To go naprowadza na myśl, że i Merkury także posiada odmiany, lecz że zbyt mała odległość tej planety od Słońca nie pozwala ich dojrzeć. Co do  Marsa, Galileusz sam powiada, że w czasie opozycji planeta ta wydaje się 6 razy większą aniżeli w czasie złączenia; spostrzega on, że Saturnowi towarzyszą dwie kule, które po upływie kilku miesięcy znikły, i przepowiada powrót tych ciał, które wróciły istotnie, aczkolwiek pod zmienionymi postaciami.

Stwierdziwszy, że Księżyc zwrócony jest do nas i zawsze tą samą stroną, Galileusz robi uwagę, że ciało to ulega pewnemu kołysaniu się, któremu nadaje nazwę libracji; ale ślepota, która go dotyka na 4 lata przed śmiercią, nie pozwala mu zbadać bliżej tego zjawiska.

 

Comments

  1. Reklama:

    To Cię zainteresuje:

    dentysta bemowo
    rolki do wózków paletowych
    naprawa skrzyń
    naprawy blacharskie warszawa
    narożniki dla dzieci
    narożniki rozkładane dla dzieci
    narożniki rozkładane do salonu
    nauka pływania poznań
    nauka pływania ursynów
    nawadnianie Inowrocław