De La Lande i Delambre

De La Lande

Józef-Jerome le Francois de La Lande (11 lipca 1732 – 4 kwietnia 1808), rodem z Bourg, członek Akademii Nauk w wieku lat 20, był obserwatorem zręcznym i gorliwym, uczonym profesorem Astronomii w College de France, autorem którego pisma często zwracały na siebie uwagę publiczności i uczyniły imię jego popularnym za życia; był on dyrektorem Obserwatorium Paryskiego, począwszy od roku 1795.

Przez lat 40 zajmował się Merkurym i dał cenioną teorię tego planety.

5-go i 6-go maja zobaczył nowe ciało niebieskie, które wydało mu się ruchomym, które jednak zaliczył do kategorii gwiazd; przekonano się po tym, że gwiazda ta nie była niczym innym, jak planetą Neptunem.

De la Lande ogłosił w ciągu lat 1764 – 1792 „Traktat Astronomii”; w roku 1801 „Historię Nieba”, która zawiera obserwacje, dotyczące 47390 gwiazd, dokonane w Obserwatorium Szkoły wojskowej, i w roku 1803, kosztem Państwa, cenną „Bibliografię astronomiczną”.

Delambre

Jan Baptysta Józef Delambre (19 września 1749 – 19 sierpnia 1822), rodem z Amiens, oddał się początkowo literaturze i zaczął zajmować się Astronomią dopiero w wieku lat 36, słuchając kursu de La Lande’a, którego był najlepszym uczniem, zanim został następcą. Pierwszą pracą Delambre’a było obliczenie Tablic księżyców Jowisza, przy czym na podstawie 1500 zaćmień tych ciał oznaczył stałe, zawierające się we wzorach La place’a. W r. 1792 Tablice te zostały nagrodzone przez Akademię Nauk i otworzyły jej wrota autorowi.

Biorąc za podstawę 34 najświetniejsze gwiazdy, skatalogowane przez Maskelyne’a, Delambre przy współudziale de Zach’a udoskonalił dawne katalogi gwiazd. Razem z Piazz’em obliczył on metodami czysto astronomicznymi, refrakcje i w sposób bardziej dokładny – poprzedzanie punktów równonocnych. Delambre, Piazzi i Maskclyne otrzymali jedną i tę samą liczbę na pochyłość ekliptyki, pomimo że pracowali w różnych strefach i używali przyrządów różnych.

Delambre napisał ważną i cenioną „Historię Astronomii” i ogłosił 4 jej tomy w przeciągu lat 1817 – 1821.

Umierając, pozostawił w rękopisie dwa dzieła; „Historię Astronomii w wieku XVIII”, którą wydał w roku 1827 L. Mathieu, i „Historię Pomiaru Ziemi”, którą p. G. Bigourdanowi udało się odtworzyć w całości, lecz która dotąd nie została jeszcze wydana.